درحسرت دیدار تو آوارهترینم
غزلی زيبا از بهمن رافعی بروجنی
ازدست عــــزیزان چـــه بگویم گلـــه‌ای نیست
گــــرهم گله‌ای هست دگرحـــوصله‌ای نیست
ســـرگرم به خــــود زخم زدن در همــــه عمرم
هرلحظه جزاین دست مــــرا مشغله‌ای نیست
دیری است که از خــــانه خـــــــرابان جهانــــم
بر سقف فــــروریختهام چـــلچــــــله‌ای نیست
درحســــرت دیـــدار تـــــو آوارهتــــــــــــــــرینم
هـــــرچند کـــه تا خـــانهی تو فاصلهای نیست
بگـــذشتهام از خـــــویش ولی از تو گــــذشتن
مرزی است که مشکلتراز آن مرحلهای نیست
ســـــرگشته‌ترین کشتی دریای زمـــــــــــــانم
میکــــــوچم و در رهــــگذرم اسکلهای نیست
من سلسله جنبان دل عاشـــــــق خـــــویشم
بر زندگیـــــم ســــــایهای از سلسله‌ای نیست
یخ بستـــــه زمستان زمـــــان در دل « بهمن »
رفتند عـــــزیزان و مــــــــرا قافلــــــه‌ای نیست
بهمن رافعی بروجنی
فهرههنگی - ئهدهبی