اين هم شعری نو به زبان مادری تقديم به دوستانی كه درخواست كرده بودند.
***
ئێشه‌و رێبواروو ویره‌کام
دیسان لواوه په‌ی هه‌واری
کۆنه هه‌واروو «سه‌رسینه»ی
وروو وێشاره چه‌مه‌کێم
به خه‌یاڵێو نه‌ک به راسی
ئامه‌ی سه‌یرانوو باڵاکیت
ئاخر هه‌ڵای خاس مه‌زانا
جه «سیروان»وو چه‌مه‌کاو من
هه‌تا «داڵانی» لامله‌کات
هه‌زار هه‌زار «مله‌ندو»ێ هه‌نێ
به کۆڵبه‌ریچ گێرا ماچێ !
***
مایه اصـــل و نصـــــب در گــــــردش دوران زر است
متصل خون می خورد تیغی كه صاحب جوهر است
آهــــن و فــــــــولاد هر دو از یك كوره می آیند برون
این یكی شمشیر بران آن یكی نعــــل خـــــر است
ناكسی گـــــر بر كسی بالا نشیند عیــــــب نیست
روی دریا كــف نشیند قعــــــــر دریا گـــــــوهر است
شست و شاهــــــــد هر دو دعوی بزرگی می كنند
پس چـــــــرا انگشت كـــــــوچك لایق انگشتر است
دود اگـــــر بالا نشیند كسر شـــــــأن شعـله نیست
جای چشــــــم ابرو نگیــــــرد گـــرچه او بالاتر است
كره‌ی اسب از نجـــــابت در تعـــــاقب مـــــــــی رود
كره‌ی خـــــر از خــــــریت پیش پیش مــــــادر است
***
توضيح : متأسفانه هر چه گشتم شاعر اين غزل زيبا را نيافتم اگر از دوستان كسي مي داند كه شاعرش كيست لطفاً به ما هم بگويد .
با كليك بر روي تصوير ، آن را در سايز بزرگتر ببينيد
غزلی زيبا از بهمن رافعی بروجنی
ازدست عــــزیزان چـــه بگویم گلـــه‌ای نیست
گــــرهم گله‌ای هست دگرحـــوصله‌ای نیست
ســـرگرم به خــــود زخم زدن در همــــه عمرم
هرلحظه جزاین دست مــــرا مشغله‌ای نیست
دیری است که از خــــانه خـــــــرابان جهانــــم
بر سقف فــــروریختهام چـــلچــــــله‌ای نیست
درحســــرت دیـــدار تـــــو آوارهتــــــــــــــــرینم
هـــــرچند کـــه تا خـــانهی تو فاصلهای نیست
بگـــذشتهام از خـــــویش ولی از تو گــــذشتن
مرزی است که مشکلتراز آن مرحلهای نیست
ســـــرگشته‌ترین کشتی دریای زمـــــــــــــانم
میکــــــوچم و در رهــــگذرم اسکلهای نیست
من سلسله جنبان دل عاشـــــــق خـــــویشم
بر زندگیـــــم ســــــایهای از سلسله‌ای نیست
یخ بستـــــه زمستان زمـــــان در دل « بهمن »
رفتند عـــــزیزان و مــــــــرا قافلــــــه‌ای نیست
بهمن رافعی بروجنی
فهرههنگی - ئهدهبی