جای چشم ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است
مایه اصـــل و نصـــــب در گــــــردش دوران زر است
متصل خون می خورد تیغی كه صاحب جوهر است
آهــــن و فــــــــولاد هر دو از یك كوره می آیند برون
این یكی شمشیر بران آن یكی نعــــل خـــــر است
ناكسی گـــــر بر كسی بالا نشیند عیــــــب نیست
روی دریا كــف نشیند قعــــــــر دریا گـــــــوهر است
شست و شاهــــــــد هر دو دعوی بزرگی می كنند
پس چـــــــرا انگشت كـــــــوچك لایق انگشتر است
دود اگـــــر بالا نشیند كسر شـــــــأن شعـله نیست
جای چشــــــم ابرو نگیــــــرد گـــرچه او بالاتر است
كره‌ی اسب از نجـــــابت در تعـــــاقب مـــــــــی رود
كره‌ی خـــــر از خــــــریت پیش پیش مــــــادر است
***
توضيح : متأسفانه هر چه گشتم شاعر اين غزل زيبا را نيافتم اگر از دوستان كسي مي داند كه شاعرش كيست لطفاً به ما هم بگويد .
فهرههنگی - ئهدهبی